Poznański Czerwiec

„Każdy prowokator czy szaleniec, który odważy się podnieść rękę przeciw władzy ludowej, niech będzie pewny, że mu tę rękę władza ludowa odrąbie!”

– premier Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej Józef Cyrankiewicz 28 czerwca 1956 roku w przemówieniu radiowym.

Tematem przewodnim naszej 8. Patriotycznej Pielgrzymki Kibiców na Jasną Górę będzie pamiętny zryw wolnościowy poznańskich robotników, którzy w czerwcu 1956 roku wystąpili przeciwko władzy komunistycznej.

Poznański Czerwiec 1956

28 czerwca 1956 roku w Poznaniu – wojsko i milicja krwawo stłumiły protesty robotnicze. Oddziałami LWP i Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego dowodził wywodzący się z Armii Czerwonej generał Stanisław Popławski.

Instytut Pamięci Narodowej podał, że zabitych i zmarłych z powodu odniesionych ran zostało 57 osób. Następnie uzupełniono listę o Andrzeja Styperka, który zmarł w 1964 roku z powodu postrzału podczas wydarzeń czerwcowych.

Przebieg wydarzeń

W dniu 28 czerwca doszło w Poznaniu do wystąpień robotniczych, które przebiegały w dwóch etapach.

Pierwszy etap trwał od godziny 6.00 do 10.30. W tym czasie robotnicy zorganizowali strajk w największych zakładach miasta. Następnie wyszli na ulice formując pochód, który przekształcił się z demonstracji robotniczej w manifestację społeczeństwa, czego wyrazem było zgromadzenie się około 100 tys. mieszkańców przed Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, mieszczącym się w dawnym Zamku Cesarskim, przy obecnej ul. św. Marcina. Robotnicy domagali się, aby władze cofnęły narzucone normy pracy, obniżyły ceny i podwyższyły płace. Był to pokojowy etap manifestacji, kontrolowany przez aktyw robotniczy. Próbowano rozmawiać z przedstawicielami Wojewódzkiej Rady Narodowej, żądano przyjazdu premiera Józefa Cyrankiewicza.

Kibice pamiętają!

W piątek, 28 czerwca 2013 roku, o godzinie 20:45 pod Poznańskimi Krzyżami kibice Lecha oraz mieszkańcy naszego miasta spotkali się po to, aby w dniu 57 rocznicy uczcić pamięć o bohaterach wydarzeń tragicznego Czerwca ’56.

Począwszy od godz. 9 kierownik Wojewódzkiego Urzędu do spraw Bezpieczeństwa Publicznego, mjr Feliks Dwojak wraz z pierwszym sekretarzem KW PZPR Leonem Stasiakiem, naciskali na komendanta poznańskiej Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych, by ten wyprowadził czołgi przeciwko demonstrantom. Szef Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego, gen. Kazimierz Witaszewski, zakazał użycia wojska w mieście w tej fazie operacji.

Decyzję o użyciu oddziałów wojska, na propozycję ministra obrony narodowej marszałka Konstantego Rokossowskiego, podjęło Biuro Polityczne KC PZPR, obradujące od godz. 10. Wiceminister obrony narodowej, gen. Stanisław Popławski, powołał specjalną grupę operacyjną, która miała nadzorować pacyfikację miasta. Jednocześnie szef Sztabu Generalnego, gen.Jerzy Bordziłowski, wydał rozkaz komendantowi poznańskiej szkoły pancernej użycia broni przeciw prowokatorom.

Świadkowie

Jeszcze żyją świadkowie historii. Ich relacje ujawniają szereg nieznanych faktów. Powstanie Poznańskie 1956 r. ciągle czeka na rzetelne badania historyczne. Wydaje się, że wciąż nie ma klimatu politycznego na rewizję ustaleń „komisji Jaruzelskiego” z 1956 r.

Po godzinie 10 nastąpił wzrost napięcia wśród demonstrantów. Z opanowanego radiowozu podano informację o aresztowaniu delegacji robotniczej, która przebywała 26 czerwca w Warszawie. Demonstranci podzielili się na dwie grupy. Większa udała się pod więzienie. Wdarto się do niego i wypuszczono na wolność 257 więźniów. Delegacji jednak tam nie znaleziono, gdyż podana informacja była plotką. Część demonstrantów przystąpiła do niszczenia akt więziennych. Inni opanowali gmachy prokuratury i sądu. Akta wyrzucano na ulicę i palono, a sprzęty częściowo zdemolowano. Dokonano też zaboru broni palnej. Tłum zebrany przed gmachem sądu nie pozwolił straży pożarnej na gaszenie ognia. Zamieszki w rejonie więzienia, sądu i prokuratury trwały do godz. 12.00. Druga grupa natomiast ruszyła pod budynek Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego przy ul. Kochanowskiego, do którego w tym czasie przybyła grupa operacyjna UBP. Około 10.40 z tego budynku padły pierwsze strzały. Jedna z grup udała się na dworzec kolejowy celem wstrzymania ruchu pociągów.

Jak było naprawdę?

Po południu władze skierowały do miasta regularne jednostki wojskowe ‒ początkowo 19 Dywizję Pancerną i 10 Dywizję Pancerną, później jeszcze 4 i 5 Dywizję Piechoty. Łącznie skierowano do pacyfikacji miasta 9983 żołnierzy, 359 czołgów, 31 dział pancernych, 36 transporterów opancerzonych, 6 dział przeciwlotniczych, 880 samochodów, 68 motocykli i kilka tysięcy sztuk broni. W ciągu kilku godzin walk zużyto 180 tys. sztuk amunicji. Siły te prowadziły walki uliczne z grupami cywilów, uzbrojonych w 250 sztuk broni, w tym 1 rkm z rozbitych posterunków milicji i studiów wojskowych uczelni wyższych oraz butelki z benzyną. Demonstrantom udało się opanować dwa czołgi, z których próbowali ostrzeliwać gmach Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego. Czołgi te zostały odbite przez podchorążych OSWPiZ. Zniszczonych lub uszkodzonych zostało w sumie 31 czołgów.

W dniu 28 czerwca 1956 ok. godz. 18.30 demonstranci uwolnili więźniów obozu w Mrowinie (Obóz NKWD i UB, m.in. dla polskich więźniów politycznych, istniał od 1945 roku do 28 czerwca 1956 roku).

Wymiana ognia trwała w różnych punktach miasta Poznania do godzin południowych 29 czerwca, a sporadycznie strzały padały do 30 czerwca.

filmy od: KKSLECHcom / sebek230694 / FunaticReality / JanKaroFelix

Wrona … oraz życzenia dla generała

Wrona … oraz życzenia dla generała

Najpierw to słynne wystąpienie z 13 grudnia 1981 roku:

A teraz odpowiedź!

Emilian Kamiński – Życzenia dla generała! Bardzo Szanownych Państwa przepraszam za wulgaryzmy, ale jeśli ktoś nie zna – powinien wysłuchać. „Bluzg” czyli Życzenia dla Generała. Jeśli ktoś nie wie to przypomnę. W stanie wojennym działał Teatr Domowy i właśnie na jego przedstawieniach Emilian Kamiński wykonywał ten monolog.

No i słynna wrona!

Teatr Domowy

Teatr Domowy, działający w stanie wojennym poza oficjalnym obiegiem, powstał jako wyraz sprzeciwu środowiska aktorskiego wobec wprowadzenia stanu wojennego i zdelegalizowania „S”. Nawiązywał do tradycji patriotycznych koncertów słowno-muzycznych, organizowanych w mieszkaniach w czasie okupacji hitlerowskiej. Pomysłodawcami TD byli Ewa Dałkowska, Maciej Szary, Andrzej Piszczatowski oraz Tomasz Miernowski (mąż E. Dałkowskiej, producent filmowy). Teatr wypracował własną formę dostosowaną do warunków sceny, zależnej od rozmiarów i kształtów mieszkania (to ono tworzyło scenografię), gdzie bliski kontakt z widzami ograniczał do minimum środki aktorskie. Dla kamuflażu przygotowywano poczęstunek, tak by w razie wkroczenia MO udawać przyjęcie towarzyskie – dawało to widzom i aktorom minimum poczucia bezpieczeństwa. Spektakli nie filmowano i nie fotografowano. Repertuar TD w l. 1982-1987: 1. Przywracanie porządku – premiera 1 XI 1982 w mieszkaniu Ewy Dałkowskiej w Warszawie. Do tekstów: Stanisława Barańczaka, Wiktora Woroszylskiego, Anny Kamieńskiej, Ernesta Brylla, Piotra Matywieckiego i autorów anonimowych; z piosenkami: Jacka Kaczmarskiego i Jana Krzysztofa Kelusa. Reżyseria: Elżbieta Bukowińska. Aktorzy: Ewa Dałkowska, Emilian Kamiński, Maciej Szary, Andrzej Piszczatowski. Spektakl oparto na widowisku poetyckim Wszystkie spektakle zarezerwowane (premiera 27 II 1981) zdjętym ze sceny w Teatrze Powszechnym po 13 XII 1981. Przedstawień ok. 100, widzów ok. 5 tys. 2. Kabaret – premiera 1 XI 1983. Do tekstów: Gwido Zlatkesa, Tadeusza Szymy, Stanisława Balińskiego, Ryszarda Kapuścińskiego, Krzysztofa Popowicza i autorów anonimowych; z piosenkami: Jana Pietrzaka, Piotra Szczepanika, Jacka Kaczmarskiego, Krzysztofa Popowicza, Jana Krzysztofa Kelusa i autorów anonimowych. Reżyseria: zbiorowa. Aktorzy: Ewa Dałkowska, Emilian Kamiński, Maciej Szary, Andrzej Piszczatowski. Przedstawień ok. 60, widzów ok. 4 tys. 3. Degrengolada – premiera XI 1984 w mieszkaniu Marty i Andrzeja Piszczatowskich na Ursynowie Warszawie. Tekst: Pavel Kohout. Tłumaczenie: Andrzej S. Jagodziński. Reżyseria: Maciej Szary. Aktorzy: Zygmunt Sierakowski, Maria Dłużewska, Maria Robaszkiewicz, Joanna Ładyńska, Piotr Machalica, Marek Frąckowiak, Kazimierz Wysota, Maciej Szary, Andrzej Piszczatowski, Jerzy Gudejko, Bogdan Szczesiak. Spektakli ok. 60, widzów ok. 4 tys. W ostatnich dniach XI 1984 we Wrocławiu w trakcie spektaklu w willi p. Sewery przy ul. Zielonego Dębu (Sępolno) wkroczyli funkcjonariusze SB, zespół został zatrzymany wraz z publicznością (127 widzów!) i właścicielem mieszkania; następnego dnia wszystkich zwolniono. 4. Largo Desolato – premiera IX 1985 w mieszkaniu Joanny Ładyńskiej i Kazimierza Wysoty, na Stegnach w Warszawie. Tekst: Václav Havel (tłum. Andrzej S. Jagodziński). Aktorzy: Joanna Ładyńska, Andrzej Piszczatowski, Maciej Szary, Bogdan Szczesiak, Kazimierz Wysota, Marek Frąckowiak, Zygmunt Sierakowski. Przedstawień ok. 50, widzów ok. 3 tys. Spektakle grane tylko w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej, w salach parafialnych i kościołach. 5. Brat naszego Boga – na podstawie sztuki Karola Wojtyły. Reżyseria: Jan Zelnik. Aktorzy: Jerzy Zelnik, Zygmunt Sierakowski, Piotr Machalica, Andrzej Piszczatowski. Przedstawień ok. 50, widzów ok. 10 tys. 6. Hajże na Soplicę – premiera X 1985. Tekst wg Pana Tadeusza Adama Mickiewicza. Scenariusz i reżyseria: Daniel Bargiełowski. Muzyka (kompozycja i wykonanie): Włodzimierz Nahorny. Aktorzy: Daria Trafankowska, Aleksander Kalinowski, Krzysztof Kumor, Andrzej Piszczatowski, Zygmunt Sierakowski. Przedstawień ok. 60, widzów ok. 6 tys. 7. Modlitwa przeciw rozpaczy – premiera XI 1987. Teksty: Bogusław Kierc. Muzyka: Zbigniew Karnecki. Reżyseria i układ tekstu: Kazimierz Wysota. Aktorzy: Joanna Ładyńska, Magda Kuta, Zygmunt Sierakowski, Maciej Szary, Andrzej Piszczatowski, Kazimierz Wysota. Przedstawień ok. 25, widzów ok. 6 tys. W 1985 Teatr Domowy otrzymał Nagrodę Kulturalną „S”.

filmy od: Kżyhó noname Joe Lemoniadowy